Pistill í lestinni

Jæja, ég sit í lestinni, á leið í talsetningarverkefni.
Þá er gott að slaka á með tebolla og velta fyrir sér gangi mála.
Það er mikið búið að ganga á í byggingarmálum, mikið stress, og svo fengum við stórt verkefni við að þýða 15 þætti af “Sex and the City” eða “Beðmálum í borginni”.
Við höfum nú ekki mikið horft á þessa þætti, helst þegar við erum á Íslandi. Mamma hefur gaman af þessu, sem og fleiri í fjölskyldunni. Ég verð að segja að þegar maður sest niður og les handritið, þá er aðalsmerkið mjög fyndin samtöl, alveg ljómandi efni á blaði. Persónurnar hafa það sameiginlegt með bræðrunum í “Frasier” að vera eilítið pirrandi, en viðbrögð undirstrika venjulega að leikari sé að ná til áhorfenda. Það læðist að mér lúmskur grunur um að ef allar konur væru eins og þær væri offjölgunarvandi jarðar leystur. Eða kannski eru karlmenn í New York svona útsmognir og tillitslausir?

Já, byggingarmál; ekki hefur tíminn alveg staðist. Það lítur út fyrir að við höfum ekki framlenginguna til afnota þegar gestir koma. Sem betur fer eru bara tveir á ferðinni, annars hefði ég þurft að íhuga alvarlega að leigja 10 manna tjald til að hýsa alla. Ég hef orðið nokkuð grimmur upp á síðkastið, látið mér vaxa skegg og gengið valdsmannslega um byggingarsvæðið. Svo er maður orðinn grimmur í að hringja ef menn mæta ekki á réttum tíma. Alveg er það nú ótrúlegt hvað lífið kennir manni. Fyrsta lexía, börnin góð er að gera ávallt skriflegan samning um verklok, jafnvel þó að eitthvað sé í gegnum vini. Reyndar er verkið gott og verðið sömuleiðis. Þetta verður allt þess virði þegar húsið er orðið að veruleika. Og vinnustofan. Já, vinnustofan. Það kom upp vandamál í gær. Vinnustofan átti að vera reist en ekki með flötu þaki, en einfaldir veggir báru ekki þann þunga. Í miðri smíði fóru efstu múrstinar að gefa sig. Ég þarf að taka ákvörðun hvort ég láti styrkja tónaskemmuna eða sætti mig við flatt þak.
Við tókum okkur annars til og skelltum okkur í gufu í ræktinni í gær; vorum orðin ansi úldin, því ekkert heitt vatn hefur verið í húsinu í 5 daga. Píparinn tengdi varakerfi sem átti að sjá okkur fyrir heitu vatni og skellti sér svo í miðri viku í heimsókn til vina án þess að athuga hvort kerfið virkaði.
Svo höfum við beðið í viku eftir trésmíðum sem aldrei mættu. Síðasta afsökunin frá þeim var að þeir tefðust um einn dag þar sem þeir gátu ekki unnið einn dag vegna rigningar. Rigningar! Ef smiðir heima gætu ekki unnið í rigningu værum við enn í torfkofunum. Hefur enginn heyrt um regnstakka?!

En ég er búinn að hrella menn aðeins og er vongóður um að þetta verði klárað eins fljótt og auðið er. Annars er að koma helgi og á morgun heimsækjum við hvolpinn okkar.


Jæja, þá er ég kominn á lestina. Talsetningin gekk vel. En þegar ég kom út úr hljóðverinu biðu mín skilaboð frá verktakanum mínum skoska. Smiðirnir sem við erum búin að bíða eftir síðan á mánudag – þessir sem geta ekki sagað timbur í rigningu- mættu ekki í morgun og hefur ekkert til þeirra spurst. Símhringingar í allan morgun hafa engan árangur borið. Það eina sem mínum dettur í hug er að menn séu í sorg og súperþynnku eftir tap Englendinga í gær fyrir Portúgölum.

Píparinn mætti þó og er önnum kafinn við að leggja frárennsli og – vonandi – koma heita vatninu í gang.

Nú reynir mikið á raunsætt uppeldi sem ég fékk frá föður mínum; reyndar er ég líka vonlaus bjartsýnismaður (með skynsemisívafi, vil ég meina). Það eru bara nokkrir dagar – þannig séð – þangað til við förum í burtu. Ég er byrjaður að draga upp skriflegt samkomulag um verklok. Betra að geta farið rólegur í frí. Svo lengi lærir sem lifir. Lærdómurinn sem hægt er að draga af þessu er: “Gerið ávallt skriflegan samning við já-menn”, og “Þó fólk vilji ekki svíkja þig, þá getur annað fólk brugðist því”. Mikið er gaman að vera vitur eftir á. Ég hugga mig bara við hve húsið er vel byggt, eftir okkar höfði og á góðu verði. Eftir allt saman, hvað er nokkurra vikna töf á alheimsklukkunni ...